بهترین درجه یا به اصطلاح نمره نظام توصیفی مستقر فعلی در آموزش‌وپرروش، «خیلی خوب» است که به صورت «خخ» نوشته می‌شود که بصورت اتفاقی مخفف عبارت خیلی‌خنده‌دار هم هست، رتبه‌های بعدی به این شرح است؛ «خوب»، «قابل قبول» و «نیاز به تلاش بیشتر».

در واقع، به صورت پیش‌فرض همه قبولند مگر اینکه اتفاقی نادر روی دهد و یک نفر نیاز به تلاش بیشتر داشته باشد، بقیه نیاز ندارند و یا خیلی خوبند یا خوب و یا حداقل قابل قبول. اما در خانه، در مهمانی و در کوچه و بازار شاهد هستید که کودکان به میزان که در دفاتر مدارس خیلی خوب هستند، خیلی خوب نیستند.

مشکل کار از کجاست؟! والدین دوست ندارند یا نمی‌توانند تحمل کنند که کودک‌شان خیلی خوب نباشد، معلمان هم در درازمدت انرژی تفهیم آنان را از دست می‌دهند. مدیران هم دوست دارند مدارسشان عملکرد آماری بالایی داشته باشد، آموزش و پرورش هم می‌خواهد حالا که این همه خرج می‌کند دوباره مجبور نشود خرج کند.

در واقع ما می‌گوییم در مدارس اکثرا حال دلمان خیلی خوب است، اما شما باور نکنید.

1 دیدگاه

  1. سلام🌺
    با تائید مطالب شما
    به عنوان یک فرهنگی و از همه مهمتر مادر،
    زمانی مشکل جدی این شیوه آشکار میشود که دانش‌آموزان دوره ابتدایی را تمام و به دوره اول متوسطه(پایه هفتم) وارد میشوند.
    در اولین پرسش و پاسخ و مخصوصا امتحان کتبی، با نمرات وحشتناکی روبرو و هم خانواده‌ها و هم خود دانش‌آموز دچار شک شده و ناامید میشوند.
    البته قبل این مرحله با غربالگری مسخره تیزهوشان و نمونه، شوک بزرگی را از سر میگذرانند که از بین بردن اثرات این ضربه روحی از بچه‌ها بسیار سخت است،
    چون از لحاظ روحی آمادگی ندارند.
    البته گریزی هم بزنیم به مدارس غیرانتفاعی که اعتماد بنفس کاذب به دانش‌آموزان داده و سر آخر با این امتحانات غربالگری ضربات ویرانگر خود را به طفل معصوم وارد میکنند.
    امیدوارم بتوانیم فرزاندانمان را از آسیب‌های آموزش و پرورش نادرست😔 دور نگه داریم.🤲
    با سپاس از مطالب ارزنده شما🌹

پیام بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *